a day

เหนื่อย ๆ จริง ๆ เล่นไปได้ยังไงวะตั้งแต่ 10.30 น. ถึง 18.45 น. ได้หยุดพักไม่ถึงชั่วโมง เพื่อกินข้าว นั่งนึก ๆ ดูทำตัวยังกับเด็กเลยวะเรา แต่ก็ไปเล่นกับรุ่นน้อง นั่งเล่นไปจะไม่รอด ง่วงก็ง่วง แต่ก็ทนเอา ให้น้องเค้าเล่นจนกว่าเค้าจะพอใจ
หมดไปตั้ง 80 บาทแนะ แต่ก็ยังดีกว่าเอาไปกินเหล้า ถ้ากินเหล้าป่านี้คงหมดไปมากกว่านี้และ เล่นเสร็จก็กลับหอมาอยู่ตัวคนเดียวอีกเหมือนเคย พรุ่งนี้ก็ไปเรียนแล้ว ไม่มีอะไรเลย ชีวิตในแต่ละวัน

คำสาป ที่ฉันต้องเจอทุกๆคราว ที่ฉันมีความรัก
คือตอนสุดท้ายต้องจบอย่างปวดร้าว
ทุ่มเทชีวิตที่มีไว้ให้ใคร เขาก็เดินจากไป
เชื่อในความรักทุกครา แต่สุดท้าย (มีเพียงน้ำตา)

ไม่รู้เรื่องราวที่เกิด มีใครลิขิตไว้หรือปล่าว
หรือคนอย่างฉันไม่มีค่าเพียงพอ ที่จะรักใครสักคน

ความเดียวดาย ช่วยปลดปล่อยฉันทีเถอะ
จะทำยังไง เพื่อจะให้คำสาปนี้เลือนหาย
ใครคนนึงช่วยตอบคำถามให้ฉันเข้าใจ
ว่าความรักมีจริงอยู่ไหม 
 
ทุกคนที่เดินผ่านเข้ามา มอบสิ่งดีดีให้กับฉัน
ในวันแรกๆที่ได้พบกัน แต่แล้วก็เปลี่ยนไป
เมื่อเขาได้ความรักฉันไป เรื่องราวดีดีก็เลือนหาย
ทุกอย่างก็เปลี่ยนเป็นความเสียใจ จนฉันก็

ทุกคนที่เดินผ่านเข้ามาและเขาก็เดินจากฉันไป ไม่เคยมีใครเลยสักคน ที่รักฉันจริง
มันเป็นคำสาปที่ฉันเจอเมื่อฉันไม่เคยมีค่าพอ
หรือคำที่เค้าเรียกว่ารักแท้มันไม่มีจริง

นั่งดูคอมให้น้องต่อดีกว่า

นอนดึกตื่นแต่เช้า ง่วงเจง ๆ แต่ต้องพาน้องไปเล่นเกมส์ ยังมะได้กินข้าวเลย หิว ๆ ๆ ๆ ไปเล่นเกมส์ก่อนนะ แล้วจะมาอัพใหม่

ในวันที่มันเดียวดาย มองไปเห็นผู้คน
เดินชนเดินวนกันไป ในทุกๆวัน
มองดูผู้คนเดินเคียง บางคนเดินคล้องแขนกัน
เห็นรักมากมาย

วันเงียบเหงา ในวันที่มีแต่เรา
ไม่เหมือนอย่างเขา ก็เราไม่มีใคร

จะมีไหมวันที่เจอใครสักคน
คนที่เขามีรัก ให้ฉันรัก รักจนหมดใจ
จะมีไหมสักวันจะเจอใช่ไหม
คนที่ให้ฉันรัก เขาอยู่ไหน
เขาเป็นใคร เมื่อไรจะเจอ

ในวันที่มันเดียวดาย ใจกลับไม่เงียบงัน
โดดเดี่ยวอยู่ในคืนวัน ฉันได้ยินอยู่
เพลงแห่งความเหงาในใจ จะมีใครไหมที่รู้
ได้ยินเหมือนกัน
เวลายังเดินอย่างช้าๆ ค่อยๆเดินไป
จนกว่าจะเจอ จะได้พบ พบ ... ใคร

วันหนึ่ง ๆ เราได้ทำอะไรไปบ้าง ตื่นเช้ามาก็ไปเรียน เลิกเรียนก็กลับหอ ไม่ได้มีอะไรที่ทำให้เราได้ตื่นเต้นเลยหรอเนี่ย รึว่าตอนนี้มันถึงจุดอิ่มตัวของเราแล้ว พบเจอผู้คนก็มากมายตอนนี้ รู้สึกเบื่อหน่ายในแต่ละวัน เหมือนชีวิตกำลังเดินเป็นเส้นตรง
ที่ไม่เหมือนกราฟที่มีขึ้นมีลง จบไปมันก็คงเป็นเส้นตรงเหมือนเดิมรึป่าวน้า อยากรู้จังว่าเราใช้ชีวิตคุ้มแล้วหรอเนี่ย

วันนี้ก็ไม่มีอะไรทำ นั่งอัพ spaces ดีกว่าหลังจากที่ห่างหายไปนาน ไปอ่านหนังสือเจอเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งอ่านแล้วซึ้งดี พอดีว่างด้วยก้เลยเอามาอัพเล่น ๆ ดีกว่า ยาวไปหน่อยนะ พยายามทนอ่านหน่อยแล้วกันครับ

สถานสงเคราะห์คนชราที่อยู่ใต้หลังคาเีดียวกันกับโรงเรียนอนุบาล

กลับถึงบ้านในค่ำคืนหนึ่งที่ฝนเพิ่งจางสาย หลังจากอาบน้ำลูบแป้งพอให้ร่างกายเบาสบาย ผมก็จ่อมตัวเองลงกับโซฟาัตัวเก่า
แล้วไล่นิ้วมือไปบนปุ่มรีโมตโทรทัศน์ หวังจะหาอะไรดูให้ผ่อนคลาย
มิวสิควิดีโอ - เกมส์โชว์ - มิวสิกวิดีโอ - แล้วก็เกมส์โชว์... กำลังนึกบ่นเบื่อกับสิ่งน้อยสาระที่เกลื่อนจอทีวีเมืองไทย สายตาก็พลันสะดุดกับภาพบนจอโทรทัศน์ ซึ่งมาหยุดลงที่ช่อง 11
มันคือรายการสารคดีของเอ็นเอชเค ประเทศญี่ปุ่น เล่าเรื่องสถานสงเคราะห์คนชราเก่าแก่แห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ละแวกชานกรุงโตเกียว ภาพที่เห็นภายนอกก็ไม่ต่างไปจากสภาพสถานสงเคราะห์คนชราทั่วไปเท่าใด คือเป็นบ้านชั้นเดียวหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ แบ่งซอยเป็นห้องย่อย ๆ หลายห้อง รอบบ้านมีบริเวณที่ค่อนข้างกว้างขวางและร่มรื่น แม้ไม่ใหญ่โตแต่ก็โปร่งสบาย
ที่สำคัญ มันกลายเป้นสถานสงเคราะห์คนชราที่ "อบอุ่น" เหลือเกิน
ต้นตอของความอบอุ่นที่ว่า มาจาก "เด็ก ๆ " ผมไม่เคยนึกว่าจะได้รู้ได้เห็นอะไรแบบนี้ สถานสงเคราะห์คนชราดังกล่าว ตั้งอยู่ใต้หลังคาเดียวกันกับโรงเรียนอนุบาล โดยไม่มีรั้วแม้สักเพียงน้อยกั้นขวาง และที่เป็นเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หากเป็นการจัดวางอย่างจงใจด้วยจุดประสงค์บางอย่าง
กล้องโทรทัศน์ทำหน้าที่พาเราเฝ้ามอง "ชีวิต" ที่อยู่ในบ้านหลังนี้อย่างเงียบ ๆ กิจกรรมในแต่ละวันของคนชราชาย - หญิงกว่า 50 คน มีทั้งร่วมรับประทานอาหาร ออกกำลังกาย ดูโทรทัศน์ และภาพยนตร์ในห้องสันทนาการ ไปจนถึงรวมกลุ่มทำงานประดิษฐ์และการฝีมือต่าง ๆ ตามแต่ว่าใครจะถนัดอะไร
ถ้าถือเป็นการแสดง ผู้สูงวัยแต่ละคนก็แสดงกันได้อย่างสมบทบาท ทว่านี่คือชีวิตจริงที่ไม่ได้ดำเนินไปตามบทภาพยนตร์และการสรรค์สร้างของผู้กำกับ ฯ กระนั้น หลายชีวิตในบ้านหลังนี้ก็มีสีสันน่าสนใจ คุณตาคนหนึ่ง มาเป็นสมาชิกของที่นี่เป็นคนแรก ๆ ตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว จนกระทั่งได้เป็นเจ้าของห้องส่วนตัวเล็ก ๆ คุณตาเป้นคนมีอัธยาศัยไมตรี มักเดินทักทายเพื่อนร่วมชายคาคนนั้นคนนี้เสมอ ยามว่างคุณตามีงานอดิเรกคือ พับกระดาษเป็นรูปสัตว์ต่าง ๆ อย่างที่เรียกว่า ออริงามิ
คุณยายสองคนเป็นเพื่อนสนิทกัน คุณยายคนหนึ่งผอม คุณยายอีกคนอ้วน คุณยายผอมเป็นคนชอบบ่นนู้นบ่นนี่ ว่าคนโน้นนินทาคนนี้ ส่วนคุณยายอ้วนเป็นนักฟังที่ดี ได้แต่ฟังคุณยายผอมบ่นแล้วอมยิ้ม สองคุณยายมักเดินไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่ในบ้าน เห็นคนหนึ่งก็ต้องเห็นอีกคนหนึ่ง
ผิดกับคุณยายอีกคนที่เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องคนไข้ ไม่ยอมออกไปข้างนอก คุณยายจะนอนอยู่แต่บนเตียง กอดตุ๊กตากระต่ายสีฟ้าไว้แนบอกตลอดเวลา นักข่าวอยากรู้ว่าทำไมคุณยายไม่ยอมคุยกับใคร คุณยายตอบว่า คนสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้ แล้วข้างนอกอากาศเป็นพิษ ออกไปเดี๋ยวสุขภาพเสียเปล่า ๆ
แต่ผู้ดูแลบ้านเล่าความจริงว่า หลายเดือนก่อนคุณยายถูกลูกสาวของแกพามาส่งที่นี่ และตั้งแต่วันนั้นลูกสาวก็ไม่เคยหวนกลับมาเยี่ยมอีกเลย.....
มาถึงตัวละครเด็ก ๆ บ้าง
เด็กชายคนหนึ่งขอบแวะมาหาคุณตานักพับกระดาษ หลังเลิกเรียนทุกบ่าย เขาหลงใหลในงานพับกระดาษ และอยากเป็นนักพับกระดาษที่เก่งเหมือนคุณตา ซึ่งชายชราก็ถ่ายทอดวิชาให้เด็กชายอย่างยินดีและเต็มใจทุกครั้งภายฉายให้เห็นคนสองคนนั่งขลุกอยู่กับการพับ
กระดาษให้เป็นรูปนกกระเรียน รูปเสือ รูปปลา อย่างเงียบ ๆ แต่สัมผัสได้ถึงการสื่อสารภายใน
เด็กหญิงอีกคนชื่อ โทโมโกะ เป็นเด็กหญิงตัวอ้วนจ้ำม่ำน่ารัก และเป็นขวัญใจของคุณยายคนที่เอาแต่หมกตัวอยู่
แต่ในห้อง มีอยู่วัน เป็นวันที่คุณครูจะพาเด็ก ๆ เดินแถวจากโรงเรียนอนุบาล ข้ามไปเยี่ยมเยียนคนชราที่เจ็บป่วยอยู่ในบ้านหลังคาติดกัน ภาพที่เห็นนั้นอบอุ่นน่ารัก เมื่อเดินไปถึงบ้านคนชรา เด็ก ๆ จะุถูกคุณครูแบ่งเป็นกลุ่ม ๆ แล้วแยกย้ายกันเข้าไปเยี่ยมเยียนคุณปู่คุณย่า คุณตาคุณยายที่นอนป่วยอยู่บนเตียง จากที่เคยหดหู่เพราะความเจ็บไข้ เหล่าคนชราที่น่าสงสารกลับยิ้มแย้มแจ่มใส และดูสดชื่นขึ้นทันตาเห็น เมื่อได้พูดคุยกับเด็ก ๆ ที่มาเคลียคลออยู่ใกล้ ๆ ขนาดคุณยายที่เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องและไม่ยอมพูดคุยกับใคร ยังกระตือรือร้นเมื่อเห็นเด็ก ๆ มาเยี่ยม โดยเฉพาะเด็กหญิงโทโมโกะคนโปรดที่แกจะเตรียมขนมไว้แอบมอบให้เป็นพิเศษทุกครั้ง


******ยังไม่จบนะครับเดี๋ยวมาอััพต่อ********